نشریه دانشجویی چپ کوک (۲)

دانشکده علوم اجتماعی علامه طباطبایی

رسیدیم گرچه دیر، گرچه پیر
لیک با دستی پُر از حکایت‏‌های «یارانِ آشنا»؛ یارانی از جنس تفنگ و گل و گندم؛ از جنس ماهی‌‏های ارس …. به تماشای «انقلاب»ی که «بی‏‌سلاح» بود و «مسلح» شد و «مطرود» از پای درآمد …. نه، نه، نه … این انقلاب نیست که فرزندانش را می‏‌خورد، انقلاب عاشق فرزندانش است، این فرزندان ناخلف‏‌اند که انقلاب را می‏‌جوند، مطرودش می‏‌کنند و «هوای دلپذیر» و «شکفته بهارون» را زمستان می‏‌کنند.

در این نوبت از جادوی نهفته در «قصه گفتن» گفته‌‏ایم: از «شب نشینی باشکوه تا روزگار دوزخی»، از اینکه «دنیای ما عیونه» … و فروتنی «کاشفان شوکران» را از زبانِ خودشان روایت کردیم و در «کلیشه‌‏های» انقلابی که مطرود شد به سوگ نشسته‌‏ایم.
آری ما راوی «یارانِ آشنا»ییم؛ یارانی که اگر امروز هنوز کوکِ سازی چپ است به هنرمندی دستانِ آن نوازندگانِ چیره‏‌دست است.
و در این غصه و سوگِ سال‏‌های طرد انقلاب، ندای یک «سلام»، گویی که به یادآوردنِ قدرت دستانی که چروکیده شدند از دوری پتک و داس ندا می‏دهدمان:
“سلام ای شکستگان سال‏های سیاه” (از کانال نشریه)

گاه‌نامه چپ‌کوک
شماره دوم
اردیبهشت ۹۷

پاسخی بگذارید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد