این نوشتار تحلیلی-نظری با تدوین چارچوبی متشکل از دو مفهوم «مدرنیسم ایرانی» و «عقلانیت خودمدار» به چرایی آسیب های اجتماعی پرداخته است. مدعای این نوشتار آن است که به دلیل نمود شکل خاصی از مدرنیسم در ایران، نوعی عقلانیت متشکل از عقلانیت ابزاری و فردگرایی مدرن شکل گرفته که با خودمداری تاریخی و تفرد ایرانی عجین شده و نوعی عقلانیت سیاه بهوجود آورده است که خودمدار، خودشیفته، همهچیزخواه، رقابتجو و کاسبکار، بهشدت حسابگر و نفعطلب، نسبت به پیامدهای اجتماعی کنش خود بیتوجه و به غایت هدفگرا است. به دلیل نبود نهادهای مدرنی که این شکل از عقلانیت را محدود کند و کمرنگشدن اخلاق سنتی و در غیاب اخلاقی مدرن، این شکل از عقلانیت مبنای کنش بخش زیادی از جامعه شده و در نتیجه بسیاری از آسیبهای اجتماعی را که جنبهای رفتاری دارند رقم زده است.
مطالعه آنلاین و دانلود PDF:
Loading...
Reload document 
Open in new tab
