محرومیت اجتماعی به وضعیتی گفته میشود که در آن بیکاری بلندمدت، مشکلات مالی، ضعف در مهارتهای زندگی و… بر زندگی فرد غالب میشود. پیشگیری از محرومیت اجتماعی در فنلاند عمدتاً مبتنی بر خدمات عمومی و انتقال درآمد است.
علاوهبراین، به اقدامات و کارهای ویژهای نیاز است که چرخههای جدی محرومیت اجتماعی را متوقف سازند. محرومیت اجتماعی به طور تنگاتنگی با بازار کار ارتباط دارد، مخصوصاً بیکاری ساختاری. مداخلۀ زودهنگام نقش عمدهای در پیشگیری از محرومیت اجتماعی دارد.
آموزش افراد بیکار عموماً از محرومیت اجتماعی پیشگیری میکند ولو اینکه ضرورتاً بیکاری را از بین نبرد. کار، آموزش و روابط اجتماعی نقش مهمی در ادغام جوانان در جامعه بازی میکنند. اصلیترین عوامل خطر در مورد محرومیت اجتماعی جوانان عبارت اند از: آموزش ضعیف، بیخانمانی و بیکاری (مخصوصاً بیکاری بلندمدت).
طبق آمارهای ۱۹۸۰، بالای ۸۰ درصد جوانان زیر ۲۱ سالی که مرتکب قتل شدهاند، مشکلات عدیدهای در مدرسه داشته و ۴۰ درصدشان در دورهای از زندگی تحت مراقبتهای روانی بودهاند. این نشان میدهد که خشونت در میان جوانان با مشکلات روانشناختی و سایر مسائلی مشخص میشود که تماماً در مدارس قابل شناسایی، مداخله و درماناند (از طریق آموزشهای درسی همگانی و جلسات خاص روان درمانی). طبق اصل مداخلۀ زودهنگام، مدارس فرصت خوبی در اختیار دارند تا افراد نیازمند به خدمات بهداشت روانی را شناسایی کنند. وقتی مداخله به موقع صورت بگیرد، با جلسات درمان کوتاهتر و ارزانتری می توان به نتیجه رسید./باشگاه اندیشه
فنلاند، و دیگر کشورهای حوزه اسکاندیناوی آخرین سنگرهای دولت رفاه هستند.
