Generated by Rank Math SEO, this is an llms.txt file designed to help LLMs better understand and index this website.

# Engare.net

> Engare.net; Social Science and Social Policy Media in Iran

## Sitemaps
- [XML Sitemap](https://engare.net/sitemap_index.xml): Includes all crawlable and indexable pages.

## نوشته‌ها
- [آیا قرص جلوگیری از بارداری، ابزار آزادی زنان است؟](https://engare.net/birth-control-pills-as-tools/): استفاده از قرص‌های ضدبارداری از دهه‌ی ۱۹۶۰ گسترش یافتند و به یکی از نمادهای برداشت لیبرال پیشرفت و توسعه تبدیل شدند. این فناوری، امکان تمایز بین رابطه ی جنسی و تولید مثل را به وجود می آورد و از این طریق زمینه‌ی مشارکت گسترده‌تر زنان در عرصه‌های عمومی، اجتماعی و حرفه‌ای را نیز تقویت می کرد. در چنین خوانشی، استفاده از قرصهای ضد بارداری به زنان این امکان را می دهد که بدن خود را با خواست و تصمیمشان درباره باردار شدن یا نشدن هماهنگ کنند. این برداشت در بحث حقوق باروری به عنوان حق انتخاب شناخته می شود. با این حال، تجربه‌ی زنان ژاپنی نشان می‌دهد تنها امکان انتخاب کافی نیست، بلکه اثرات این انتخاب در ارتباط با توزیع مسئولیت، قدرت و تعهد در میان افراد در یک رابطه نیز حائز اهمیت است.
- [منطق اجتماعی صیانت از جهان ایدئولوژیک فردی](https://engare.net/ideology-identity-criticism/): برای توضیح این پدیده، تقلیل آن به تعصب، ناآگاهی یا ضعف استدلال کافی نیست. هنگامی که ایدئولوژی در فرآیند اجتماعی‌ شدن درونی شده و با شبکه‌ای از تعلقات، ارزش‌ها، خاطرات و روابط اجتماعی پیوند می‌خورد، از مجموعه‌ای از گزاره‌های سیاسی و تفسیری فراتر می‌رود و به بخشی از ساختار هویتی فرد تبدیل می‌شود. در این وضعیت، ایدئولوژی دیگر صرفاً مجموعه‌ای از مواضع درباره جهان اجتماعی نیست، بلکه در سازمان‌یابی رابطه سوژه با خود، دیگران و جهان مشارکت می‌کند. ازاین‌رو، نقد ایدئولوژی الزاماً در سطح معرفتی دریافت نمی‌شود، بلکه می‌تواند در سطح هویتی تجربه شود. آنچه برای منتقد نقد یک صورت‌بندی ایدئولوژیک است، برای سوژه‌ای که ایدئولوژی در ساختار هویت او رسوب کرده، می‌تواند به منزله تهدیدی علیه خود تجربه شود.
- [بازگشت به عصر قرارداد](https://engare.net/return-to-age-of-contract/): در زیست‌جهان سیاست‌ورزی و تاریخ‌نگاری معاصر ایران، نام محمد مصدق همواره بیش از آنکه دلالت بر یک شخصیت تاریخی صرف داشته باشد، نمادی از یک ایده، یک مفصل‌بندی گفتمانی بنیادین و یک بزنگاه تاریخی در تصادم نیروهای اجتماعی، اقتصادی و بین‌المللی بوده است. مصدق در حافظه جمعی ایرانیان صرفاً یک نخست‌وزیر دوران مشروطه نیست؛ او دال مرکزی مفاهیمی چون استقلال ملی، حاکمیت قانون پارلمانی، کوتاه کردن دست دربار از قدرت اجرایی و بازپس‌گیری ثروت عمومی از چنگال انحصارات امپریالیستی است. با این حال، در سال‌های اخیر سپهر فکری، مطبوعاتی و فضای مجازی ایران شاهد یک چرخش گفتمانی بسیار تهاجمی و هماهنگ بوده است. طی این دگرگونی، پیکان حملات جریان‌های نئولیبرال ارتدوکس به نمایندگی چهره‌هایی نظیر موسی غنی‌نژاد، مترجمان و شارحان لیبرال- محافظه‌کار همچون مهدی تدینی، مدافعان رادیکالیزه‌شده مکتب ایران‌شهری و فعالان رسانه‌ای و شبکه‌ای نوظهور مانند نوید کلهرودی با شدتی کم‌سابقه به سمت مصدق و کلیت میراث جنبش ملی‌شدن صنعت نفت نشانه رفته است.
- [ماشین خشم و دیگری](https://engare.net/machine-of-rage/): ماشین خشم چگونه ساخته می‌شود و چه نیروهای و «تفاوت‌های در خود یا همان متفاوت شدن نه متفاوت بودن»، امکان‌های خشمگین شدن را به وجود می‌آورند؟ آیا مراقبه و امکان‌های تزکیه و کنترل خود و نفس می‌تواند مانع خشم جمعی شود؟ آیا دستگاه مراقبه که امروزه در جهان به یک گفتمان غالب در روان‌شناسی و عرفان تبدیل شده است، می‌تواند امکان‌های جهانی بدون خشم و یا خشونت را به وجود بیاورد؟ آیا می‌توان رخداد خشم را با امری فردی و متأثر از یک نظام شخصیتی فردی خوانش کرد؟ ابتدا باید کمی مفهوم ماشین را تحلیل کرد تا با تمسک جستن از ایده دلوز، خشم را نه زادهٔ امری درونی، بلکه آن را در یک امری ساختارمند و نظام‌یافته تحلیل کرد.
- [به حساب آوردنِ چه کسی؟](https://engare.net/whose-counting/): سوال «چه چیزی نظریه فمینیستی به‌ حساب می‌آید؟» پرسشی روشنگر است. نخست، این سوال به من نشان می‌دهد که برخی نظریه‌ها فمینیستی به شمار می‌آیند و برخی دیگر فمینیستی محسوب نمی‌شوند؛ دوم، این سوال نشان می‌دهد که مرزبندی نظریه فمینیستی به مثابه یک کلیت کار آسانی نیستلکه مستلزم مجموعه‌ای از معیارهاست که به پرسش‌های «فمینیسم چیست؟» و نیز «نظریه چیست؟» پاسخ می‌دهد، معیارهایی که همواره محل مناقشه‌اند. به بیان دیگر، پرسش «چه چیزی نظریه فمینیستی به حساب می‌آید؟» نشان می‌دهد که کسی این به حساب آمدن را تعیین ‌می‌کند. وقتی به این پرسش می‌رسم، ناچارم هم بخندم و هم از انزجار چهره‌ام را در هم بکشم: کم‌وبیش می‌توانم تصویر شبح‌‌وار زنی را ببینم که آن بالا در اتاقک‌های زیرشیروانیِ غبارآلود نهادهای ما در حال پاسخ به این پرسش است که چه چیزی نظریه محسوب می‌شود، چه کسی فمینیست به‌شمار می‌آید... تقریبا می‌توانم صدایش را بشنوم. او شادمان و سرمست، درحالی که برخی آثار را کنار می‌گذارد و جعلی‌شان می‌نامد، می‌گوید که این آثار به حساب نمی‌آیند، نمی‌توان آن‌ها را به شمار آورد . آیا آن زن منم؟ آیا من، اوبوده‌ام؟ آیا تو آن زن هستی؟ آیا تو هم چنین داوری‌هایی کرده‌ای، با همان سهولتی که از آنِ کسی است که «به حساب آمده» یا کسی که «حساب می‌کند»؟ خیال‌پردازی بس است.
- [جنبش «می تو» و دیگریِ فرودست](https://engare.net/metoo-and-the-subaltern-other/): جنبش می‌تو صرفاً یک هشتگ نبود؛ روایت بازگشت «دیگری» فرودستی بود که قانون هیچ‌گاه نگاهی به او نداشت. این یادداشت از ریشه‌های جنبش نزد تارانا برک تا مواجهه انتقادی فرانسه با آن را پی می‌گیرد، و نشان می‌دهد چگونه کارگر مزرعه، خدمتکار هتل و بازیگر هالیوودی، در دل یک ماشین خشم مشترک، برای اولین‌بار امکان سخن‌گفتن از «آنچه نمی‌توان گفت» را یافتند.
- [بحران تنش و مهار در ایران](https://engare.net/crisis-in-iran/): در بحبوحه ناآرامی‌های دی‌ماه ۱۳۹۶ در ایران، آنتونی کوردزمن، تحلیلگر ارشد ارزیابی‌های استراتژیک در ایالات متحده، گزارشی با عنوان «بحران در ایران: اکنون چه؟» در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی (CSIS) منتشر کرد. او در این گزارش، به روایت تحلیلی ناآرامی‌های ایران، به‌ویژه اعتراضات در موج‌های جدیدتر، پرداخته و آن را «تبلور علنی فشارهای ساختاری انباشته» دانسته است. کوردزمن، برخلاف جریان‌های عمومی رسانه‌های غربی که مکرراً از فروپاشی قریب‌الوقوع سخن می‌گفتند، دست روی ریشه‌های عمیق‌تر و ساختاری حاکم بر جامعه ایران گذاشت.
- [آیا روشنفکر حق دارد در لحظه‌ای که همه یک چیز را می‌خواهند بشنوند، چیز دیگری بگوید؟](https://engare.net/intellectual-public-opinion/): یکی از رایج‌ترین سوء برداشت‌ها درباره روشنفکر، همسان گرفتن او با نماینده افکار عمومی است. در فضای عمومی، معمولاً انتظار می‌رود روشنفکر در هر بزنگاه تاریخی، بازتاب‌دهنده احساسات غالب جامعه باشد؛ در سوگواری، سوگوارتر؛ در خشم، خشمگین‌تر و در امید، امیدوارتر از دیگران. هر فاصله‌ای از این انتظار نیز غالباً نه به مثابه تفاوتی در سطح تحلیل، بلکه به منزله فاصله گرفتن از مردم، بی‌اعتنایی به رنج اجتماعی یا همسویی با قدرت تفسیر می‌شود و او را با برچسب‌هایی نظیر «بی‌درد»، «حکومتی»، «برج عاج‌نشین» و امثالهم روبه‌رو می‌کند. در نتیجه، مشروعیت روشنفکر نه بر مبنای کیفیت مداخله معرفتی او، بلکه بر اساس میزان انطباق گفتارش با عواطف مسلط جامعه سنجیده می‌شود.
- [فمینیسم](https://engare.net/feminism/): فمینیسم را می‌توان هم یک سنت فکری و هم جنبشی سیاسی دانست که هدف آن شناخت و برچیدن ستم مبتنی بر جنسیت است. این تعریف از برابری حقوقی فراتر می‌رود: پرسش فمینیستی فقط این نیست که آیا قانون، زن و مرد را برابر می‌شناسد؛ بلکه می‌پرسد چه کسی قدرت، ثروت، امنیت، فراغت، اعتبار اجتماعی و حق سخن‌گفتن بیشتری دارد و این نابرابری چگونه بازتولید می‌شود. دانشنامه فلسفه استنفورد نیز فمینیسم را تعهدی فکری و جنبشی سیاسی برای پایان‌دادن به ستم جنسیتی معرفی می‌کند، درحالی‌که تعریف عمومی‌تر آن بر برابری اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تأکید دارد.
- [در آغوش گرفتنِ ازخودبیگانگی](https://engare.net/embracing-alienation/): ازخودبیگانگی عموماً به مثابه یکی از معضلات دوران مدرن صورتبندی شده است، امری منفی که مدرنیته آن را پدید آورده و بهای اجتناب‌ناپذیری است که انسانِ مدرن، ناگزیر با آن مواجه می‌شود. افراد بسیاری به شیوه‌های مختلف کوشیده‌اند با این مسئله دست و پنجه نرم کنند. گروهی راه‌حل را در ساختن اجتماع می‌جویند و گروهی دیگر از ضرورت بازگشت به فرهنگ و هویت اصیل خویش سخن می‌گویند.
- [تکثیر آثار هنری؛ فرصت یا تهدید؟](https://engare.net/art-reproduction/): بنابراین، در بسیاری از موارد، تکثیر آثار هنری نه به معنای ورود آن‌ها به پاپ‌آرت، بلکه به معنای حرکت آن‌ها به سمت فرهنگ مصرفی است. و اگر این حرکت بدون روایت، نقد و آگاهی رخ دهد، می‌تواند به تهی‌شدگی معنایی، تغییر منزلت فرهنگی و دورشدن از امکان‌های تفسیر بیانجامد.
- [فریادی از دل ترانه: داستان یک جنگ ناتمام](https://engare.net/pare-sang/): در پژوهش‌های انسان‌شناختی، روایت‌ها جایگاه ویژه‌ای دارند. این روش پژوهش معمولاً برای شرح داستان یک یا چند شخص و گاهی نیز برای روایت قصه‌هایی از دل تجربه‌ها به کار می‌رود. اما این بار با چرخشی موردی میان انسان و آهنگ، به روایت یک ترانه پرداخته‌ایم تا از دریچه شعر، تصویر و صدا شنونده‌ی یک داستان ناتمام باشیم، داستانی که رنگ و بوی حماسه می‌دهد، اما با یک پایان باز و بی‌انتها.برای روایت داستان پاره‌سنگ باید به دنبال پاسخ این سؤال باشیم: پاره‌سنگ چگونه تجربه جنگ را به حافظه‌ای جمعی و روایتی فرهنگی تبدیل می‌کند؟
- [اسیر نوستالژی: دیاسپورای ایرانی چه می‌گوید؟](https://engare.net/trapped-in-nostalgia/): در تجربه‌ی دیاسپوریک، این سازوکار شدتی دوچندان پیدا می‌کند. دیاسپورا فقط پراکندگی بدن‌ها در جغرافیاهای دیگر نیست؛ پراکندگی زمان‌ها نیز هست. فرد دیاسپوریک نه فقط از سرزمین، که از ریتم آشنا، از پیوستگی حافظه، از تداوم روزمرگی و از زبانی که در آن جهان برایش بی‌واسطه معنا می‌گرفت، جدا می‌شود. او در فاصله‌ای معلق زندگی می‌کند: نه کاملاً اینجاست، نه دیگر به‌تمامی آنجا. از همین رو، گذشته برای او فقط یادآوری نیست، بلکه صورت‌بندی دوباره‌ی تعلق است. آنچه از وطن در حافظه‌ی دیاسپوریک می‌ماند، غالباً خود واقعیت متناقض و چندپاره‌ی وطن نیست، بلکه چکیده‌ای نمادین، عاطفی و پالوده از آن است؛ وطنی که بیش از آنکه زیسته شود، به یاد آورده می‌شود و بیش از آنکه به‌مثابه‌ی تجربه‌ای تاریخی درک شود، چونان تصویری درخشان در ذهن تثبیت می‌شود. در این وضعیت، خاطره نه آیینه‌ی تاریخ، که کارگاهِ بازسازی هویت است.
- [فهم امر عام و مشکل خاص‌گرایی](https://engare.net/universality-particularism/): امر عام نه ابزار سرکوب، بلکه شرط رهایی است. مک‌گوان نشان می‌دهد چرا خاص‌گرایی و سیاست هویت، علی‌رغم ظاهر انتقادی‌شان، ایدئولوژیک‌اند و رهایی واقعی تنها از مسیر امر عام ممکن است.
- [خانه؛ از حمیرا تا مداح محله ما](https://engare.net/what-is-home/): در ایام فاطمیه برای مشاهده و بررسی، به یکی از هیأت‌های محله‌مان رفتم. ناگهان متوجه شدم که مداحِ جلسه، بخشی از یکی از ترانه‌های حمیرا را با لحنِ سوزناکِ مداحی بازخوانی می‌کند؛ ترانه‌ای که در نسخهٔ خواننده‌اش مضمونِ مرکزی‌اش «خانه»، «غربت» و «دوری از خویشان» بود، و در فرمِ مداحی همان مضمون به دوریِ یک «بچهٔ شیعه» از نجف و کربلا و به اتصالِ دل و ذهن او به اهل‌بیت و اماکنِ زیارتی ارجاع می‌گرفت. وقتی حمیرا همان ترانه را اجرا می‌کند، «خانه» در معنای غالبِ آن به ایران و تجربهٔ دوری از وطن دلالت می‌یابد؛ اما وقتی مداح آن را در متنِ گفتمانیِ آیینی می‌خواند، «خانه» به شبکه‌ای از پیوندهای ایمانی، خویشاوندیِ نمادین و مکان‌های مقدس ارجاع می‌گیرد. با وجود تفاوت‌های آشکار میان این دو فضای اجرایی ــ موسیقایی و آیینی ــ هستهٔ مشترکی قابل مشاهده است: سوگواری برای دوری از «خانهٔ مفروض» و تجربهٔ غربتی که از تعلق خاطر سرچشمه می‌گیرد.
- [آدرس‌های جدید دسترسی به Sci-hub ، Libgen، Zlib و Annas Archive](https://engare.net/access-sci-hub-libgen/): این صفحه به صورت مداوم به روز می‌شود.
- [سفیدشویی تکنولوژیک و سیاست فاشیستی](https://engare.net/techwashing-and-fascist-politics/): اسرائیل با موفقیت خود را به‌عنوان «ملت استارت‌آپی» برندسازی کرده و تصویری پر از زرق و برق، مدرن و فناوری‌محور از خویش به نمایش گذاشته است. این استراتژی سفیدشویی تکنولوژیک در خدمت یک دستورکار سیاسی فاشیستی قرار دارد؛ راهبردی که مشروعیت و حمایت بین‌المللی برای استمرار استعمار فلسطین را تأمین می‌کند و در عین حال الهام‌بخش دیگر اقتدارگرایی‌ها و دیستوپیاهای فناورانه در سراسر جهان است.
- [آرشیو کامل نشریه کتاب جمعه به سردبیری احمد شاملو](https://engare.net/ketab-e-jome/): «کتاب جمعه» هفته‌نامه‌ای فرهنگی، اجتماعی و سیاسی به سردبیری احمد شاملو (۱۳۰۴-۱۳۷۹)، نویسنده و شاعر معاصر ایرانی بوده که از ۴ مرداد ۱۳۵۸ تا ۱ خرداد ۱۳۵۹ در ۳۶ شماره در تهران منتشر می‌شده‌است.در این نشریه، بخش‌هایی همچون داستان و نمایشنامه‌های ایرانی و ترجمه‌شده، شعر، نقد ادبی، کاریکاتور و مقاله‌های ادبی، اجتماعی و سیاسی منتشر می‌شده‌است.
- [انسان و درون‌ماندگاری](https://engare.net/immanence/): دلوز در مقاله «درون ماندگاری: یک زندگی» که در واپسین سال‌های عمرش نگاشته است (1995) یک نوع روایت از زندگی و انسان را برای ما طراحی کرده است که در آن روایت، انسان امری فراتر از همین زندگی تاریخی نیست. انسان اساساً موجودی است که به‌واسطه مناسبات درونی خودش در حال ساخته شدن است. به زبان ساده‌تر او منتقد هر نوع متافیزیک سازی از نوع افلاطون‌گرایی است که مبنای آن هستی‌شناسی نیروی بیرونی از تاریخ انسان باشد.
- [یادداشتی علیه «میدان»](https://engare.net/against-field/): در یکی از روزهای سرد زمستان، گروهی از پژوهشگران علوم اجتماعی که از چند روز قبل فراخوانی در یک گروه تلگرامی منتشر کرده بودند، زیر پلی در حاشیة تهران جمع می‌شوند تا به «گردش»، یا به قول خودشان «کار میدانی» یا «جامعه‌شناسی نزدیک به زمین» بروند. دفترهای یادداشتشان در دست، با ضبط‌صوت‌های روشنی که احتمالاً هیچ‌گاه با رضایت طرف مقابل روشن‌ نمی‌شود، نگاه‌های دقیق و جست‌وجوگر و البته انسانی و پر از آه‌وافسوس و ترحم به راه می‌افتند؛ حالا، آنجا «میدان» آن‌ها است. چند سؤال از نام و محل تولد و خانواده، خواب و خوراک، بهداشت، جرم و بزهکاری و امثالهم می‌پرسند و بعد به سراغ «غرفة» بعدی یا به قول خودشان سوژه بعدی می‌روند. در خانه، متن‌ها را پیاده می‌کنند، نظریه‌ها را همچون وردهایی مالیخولیایی احضار می‌کنند و کار میدانی‌ جدیدشان را «کدگذاری» می‌کنند. حالا، آن‌ها پژوهشگرانی دغدغه‌مند هستند که تن‌شان به تن فرودست خورده و نظرورزی صرف نکرده‌اند. دیگر وقت آن است که مقاله‌شان را منتشر کنند تا همة «دانشگاهیان» از آن مستفیض شوند.
- [معرفی و مرور کتاب فریبکاری بزرگ](https://engare.net/thebigcon-review/): در کتاب «فریبکاری بزرگ» ماریانا مازوکاتو و رُزی کلینگتون، با نگاهی جامع به صنعت مشاوره مدیریتی نشان داده می‌شود که وابستگی بیش از اندازه دولت‌ها و شرکت‌ها به مشاوران، پیامدهای جدی برای توان اجرایی و نوآوری دارد. نویسندگان استدلال می‌کنند که اقتصاد ما به شرکت‌هایی مانند مک‌کنزی، بی‌سی‌جی و دیگر غول‌های مشاوره‌ای وابسته شده و این امر «نوآوری را مختل، پاسخگویی را مبهم و مأموریت ما در مقابله با بحران اقلیمی را دچار مشکل می‌کند». از نگاه آن‌ها، شرکت‌های مشاوره در عمل یک حقه‌ی اطمینان به راه انداخته‌اند: آن‌ها دانش و مهارت خود را بزرگ‌نمایی می‌کنند، دستمزدهای بالایی می‌گیرند، اما در عمل اغلب نمی‌توانند ارزش واقعی برای مشتریان ایجاد کنند. به عبارت دیگر، یکی از استدلال‌های اصلی کتاب این است که مشاوران در بسیاری از موارد ارزش‌آفرینیِ ادعایی خود را به گونه‌ای مبالغه‌شده جلوه می‌دهند و در نتیجه نه تنها کمکی به حل مسائل پیچیده نمی‌کنند، بلکه توانایی سازمان‌ها را برای یادگیری و حل مسأله درونی تقلیل می‌دهند.
- [کتاب فریبکاری بزرگ](https://engare.net/thebigcon/): بیشتر بخوانید: معرفی و مروری بر کتاب فریبکاری بزرگ
- [نقد روضه اجتماعی؛ تحلیل گرفتار روایت](https://engare.net/social-lamentation/): هانا آرنت اندیشیدن را نه یک امتیاز ویژه، که استعدادی همگانی می‌داند که به زندگی انسان معنا می‌بخشد. به باور او، خطری که همواره همه را حتی فرهیختگان را تهدید می‌کند، «ناتوانی از اندیشیدن» است؛ امری که مانع ارتباط فرد با خویشتن می‌شود (آرنت، ۱۴۰۱، ص ۵۸). این تعریف با تعریف انجمن روان‌شناسی آمریکا همسوست که اندیشیدن را استعدادی همگانی و فرآیندی شناختی متشکل از تحلیل، ترکیب و ارزیابی انتقادی می‌داند (APA، ۲۰۱۸). پرسش محوری اینجاست: اگر اندیشیدن امری طبیعی و همگانی است، چه عاملی این ارتباط را قطع کرده و این ناتوانی یا کم‌توانی را ایجاد می‌کند؟ این نوشتار با نقد چند متن، در پی بررسی عواملی است که به زعم من، به ضعف فرآیند اندیشیدن می‌انجامند. متن‌هایی که آن‌ها را «روضه اجتماعی» می‌نامم، بررسی خواهم کرد؛ پدیده‌ای که در آن، اندیشه قربانی صرفاً دچار درگیری احساسی می‌شود.
- [انسانیت‌زدایی چیست؟](https://engare.net/inhumanity/): نسل‌کشی نگران‌کننده‌ترین نمونه‌ی قدرت مخرب انسانیت‌زدایی است. نسل‌کشی همیشه از الگوی مشخصی پیروی می‌کند. ابتدا اکثریت غالب یک اقلیت قومی یا نژادی را نوعی تهدید جلوه می‌دهد. آنها را آدمکش، متجاوز یا انگل‌هایی می‌خوانند که سربارِ جامعه‌اند و خون مردم را می‌مکند. سپس، به تبعیض و بدرفتاری با آنها می‌پردازند، آنها را از بقیه جدا و تحقیر می‌کنند. سرانجام ــ و این کار در بروز خشونت نسل‌کشیِ تمام‌عیار نقشی حیاتی دارد ــ قربانیان را دیگر انسان نمی‌شمارند و با آنها مثل آدم رفتار نمی‌کنند بلکه آنها را موجوداتی بد و پست‌تر از انسان می‌خوانند که باید آنها را از بین برد، حیواناتی درنده که باید آنها را شکار یا رام کرد یا به بیگاری کشید.
- [تداوم تا تسخیر](https://engare.net/continuation-until-conquest/): اگر جمهوری اسلامی نه محور مقاومتی داشت نه دشمنی با اسرائیل و آن را به رسمیت نیز می‌شناخت، همین وضعیت با تفاوت‌هایی در شیوه جنگ و جدال‌ها و تحریم‌ها علیه آن پیش می‌رفت. حتی اگر به سمت انرژی هسته‌‌ای نرفته بود جبهه غرب-آمریکا بهانه دیگری می‌یافتند/ می‌بافتند، مانند «خطر زرادخانه عظیم جنگ‌افزارهای شیمیایی، میکروبی و حتی احتمالاً هسته‌ای در عراق» که قبل از جنگ مارس ۲۰۰۳ در رسانه‌ها و مجامع بین‌المللی تبلیغ می‌شد و بعداً به‌آرامی گفته شد مشکل از اطلاعات اشتباهی بود که به ما رسیده بود. جان کلام این موضع آمریکا را ترامپ در هفته گذشته تکرار کرد: «ایران باید به نظم جهانی "بازگردد"»، یادآور گفته‌های مشابه بوش پدر و کلینتون در جریان جنگ‌ها و سیاست‌های فرسایشی تحمیلی برای بازپس‌گیری دولت عراق پس از حدود نیم قرن جداشدنش از جبهه غرب و نزدیکی به ایدئولوژی بلوک شرق. در مراحل بعد موضوعات دیگری را مطرح می‌کنند؛ رفع خطر موشکی، پهپادها، انحلال فلان سازمان نظامی، مسائل انسانی و حقوق بشری، دموکراسی و ... در ایران. مسأله اصلی، تقابل دولت ایران با آمریکا و بودنش در جبهه روسیه و چین است. گرچه فهم هیئت حاکمه ایران نیز نادقیق است و در جهان کنونی قطب‌ها دیگر ایدئولوژیک نیست و اقتصادی است.
- [مقصر جعلی: تحلیل جامعه‌شناختی ساخت دشمن از مهاجران افغانستانی](https://engare.net/fake-culprit/): نمونه‌ای بارز از ایجاد هراس اخلاقی در ایران، غلامرضا خوش‌رو معروف به خفاش شب است. او از معروف‌ترین قاتلان زنجیره‌ای ايران، قتل‌های زنجیره‌ای خود را که همراه با سرقت و تجاوز جنسی‌ بود‌ از‌ سـال ١٣٧١ در تـهران آغاز کرد. یک‌بار در سال ١٣٧١ دستگير شد ولی فرار کرد و دوباره در سال ١٣٧٦ دستگير و به اتهام 9 قتل‌ اعدام‌ شد. در آن زمان بااینکه هويت او مشخص نبود و مدرکی موجود نبود. رئیس وقت پليس‌ تهران‌ در‌ شبکه­ی تلویزیونی تهران او را از اتباع افغانستان معرفی کرد. پس‌ازاین ماجرا موجی جدید از افغانستانی ستیزی به وجود آمد و مـردم خشمگين اقدام به حمله به ديگر افغانستانی‌های‌ مقيم ايران نمودند، حتی موارد‌ متعددی‌ از ضرب‌وجرح، قتل و بريدن سر‌ سه نفر از افغانستانی‌ها در پاسخ به‌ اين‌ اقدام انجام شد. اما بعداً‌ با‌ چاپ‌ تصاوير شناسنامه وی در روزنامه‌ی ايران هويت‌ اصلی‌ او فاش شد و او ایرانی بود. گرچه با مشخص شدن هويت او اين‌ هراس‌ اخلاقی فروکش کرد؛ اما می‌توان گفت این هراس اخلاقی نسبت به مهاجرین افغانستانی در ایران همچنان پا برجاست.
- [جورچین بلندمدت خاورمیانه](https://engare.net/middle-east-puzzle/): با سقوط دولت در سوریه و تحولات اخیر «خاورمیانه» چنین پرسش‌هایی اذهان را به خود مشغول ساخته است: چرا اسد سقوط کرد؟ تحولات سیاسی خاورمیانه به چه سمتی می‌رود؟ امریکا، روسیه، قدرت‌های منطقه‌ای چون ایران، ترکیه و عربستان در این میان چه جایگاهی دارند؟ و ... این‌ها بهانه بحثی است برای فراتر رفتن از صرف سقوط بعث سوری و پرداختن دیگر تحولات و قطعات مشابه آن که در جورچین قریب به یک قرنی خاورمیانه رقم زده می‌شوند.
- [وطن در برابر دیگری](https://engare.net/homeland-against-another/): پرسش از اینکه وطن چیست و چه نسبتی بین ایده وطن و شهروندان وجود دارد در نفس خود پرسش مهمی است، ولی آن چیزی که مهم‌تر و اساسی‌تر جلوه می‌کند، این پرسش است که چگونه میل و خواست وطن می‌تواند به ایده ضد انسانی تبدیل شود. چگونه یک ملت و با چه مناسبات عقلانی و تاریخی می‌تواند وطن را در برابر انسان قرار دهد.
- [روند حقوق شهروندی در ایران](https://engare.net/citizen-rights-in-iran/): چنانچه اشاره شد توجه به حقوق شهروندی در غرب از زمانی رخ داد که ساختار اجتماعی از نوع سنتی به نوع مدرن در قرن هجدهم تغییر یافت. به نظر توماس هامفری مارشال(۱۹۸۱-۱۸۹۳)، جامعه‌شناس انگلیسی، جامعه شناسی تاریخی شهروندی در غرب نشان می‌دهد که به موازات گسترش نهادسازی‌ها و بسترسازیهای ساختاری حقوقی، سیاسی و اجتماعی، ما شاهد شکل گیری سه نوع به هم پیوسته از شهروندی یعنی مدنی، سیاسی، اجتماعی و رفاهی هستیم. به این معنی که در سده 17 و18م به موازات تحول در نظام حقوقی و دسترسی به دادگاهها و حق برخورداری از قضاوت عادلانه و منصفانه، شهروندی مدنی شکل گرفت. در سده 18 و 19 نیز نهادسازی‌های دموکراتیک و پارلمانتاریزم منجر به توسعه حقوق سیاسی و شهروندی سیاسی یعنی حق همگانی برخورداری از رای، عضویت در اجتماعات و مشارکت سیاسی شد.  در نهایت با پیدایی دولت رفاه در سده 20 حق شهروندی اجتماعی، یعنی برخورداری از رفاه همگانی پدید آمده است(محسنی، 1389). بنابراین ملاحظه می‌شود که هر یک از حقوق شهروندی به ترتیب در سایه تحولات ساختار اجتماعی یعنی تحول در نظام حقوقی (حقوق مدنی)، نهادسازی‌های دموکراتیک و پارلمانتاریزم (حقوق سیاسی) و نهایتا پیدایی دولت رفاه (حقوق اجتماعی) به وجود آمده‌اند. به عبارتی تحولات ساختار اجتماعی علت پیدایش حقوق شهروندی (به عنوان معلول) می باشد. اکنون به روند حقوق شهروندی در تاریخ معاصر ایران می پردازیم. چراکه در صد سال اخیر و پس از استقرار مشروطیت در ایران است که حقوق شهروندی در ایران مطرح شده است. 
- [گابریل راکهیل و بحث جنگ سرد فرهنگی](https://engare.net/rockhill/): گابریل راکهیل فیلسوف سیاسی و منتقد فرهنگی آمریکایی از چهره‌های متأخری است که به نحو هوشمندانه‌ای جریان چپ وابسته به نظام سرمایه‌داری و نهادهای امنیتی را شناسایی کرده و از ضرورت تولید دانش و نیز نهادها و سازمان‌های علمی موازی در برابر این جریان بحث می‌کند. او در مصاحبه‌ای که با عنوان "تبلیغات امپریالیستی و ایدئولوژی روشنفکران چپ غربی" منتشر شده است به تفصیل نشان می‌دهد که چگونه کشورهای سرمایه‌داری، جنگ سرد فرهنگی را علیه قطب کمونیستی سازماندهی کرده‌اند. به زعم او قطب سرمایه‌داری نهادها و سازمان‌های علمی-فرهنگی را با سرمایه سازمان سیا تحت کنترل و نظارت خود درآورده تا با طرح آلترناتیوهای به ظاهر انتقادی اما خنثی دعاوی اصلی کمونیسم و سوسیالیسم را به چالش بکشند. راکهیل کنگره آزادی فرهنگی(CCF) را که در سال 1950 آغاز به کار کرد نمونه بارز یک کنگره علمی وابسته به سازمان سیا می‌داند که به موضوعاتی مانند فرهنگ، هنر و تاریخ در جهان می‌پرداخت. این کنگره در مدت فعالیت خود سمینارها و کنفرانس‌های علمی متعددی برگزار کرده و با موسسات علمی متفاوتی رابطه برقرار نموده و حدود 170 جلد کتاب منتشر کرده است. راکهیل کنگره‌هایی از این قسم را سازوکاری در دست نظام سرمایه‌داری می‌داند برای اینکه نظم یکسانی را بر جهان تحمیل کند. هر چند که او این پروژه را شکست‌خورده می‌داند زیرا افشاءسازی‌هایی که در مورد پیوند این کنگره‌های به ظاهر علمی با سازمان سیا رخ داده مانع از آن شده که قطب سرمایه‌داری بتواند هژمونی فرهنگی خود را به سهولت غالب کند.
- [علیه خوانش کلیشه‌ای: فلسفه و نوشته‌های زندان آنتونیو گرامشی](https://engare.net/gramsci/): افرادی که قصد دارند آنتونیو گرامشی را به عنوان شخصیتی غیر از یک مارکسیست انقلابی نشان دهند همواره برتفسیر نوشته‌هایی که او در زندان نگاشته تاکید می‌کنند. اما باید توجه داشت که گرامشی یادداشت‌های زندانش را تحت نظارت یک زندان‌بان فاشیست نوشته و گاه خود را مجبور می‌دیده که منظور اصلی‌اش‌ را پنهان کند؛ به همین دلیل به مارکسیسم به عنوان «فلسفه‌ی عمل» اشاره می‌کند، لنین را «ایلیچ» می‌نامد و حزب انقلابی را «شهریار مدرن» می‌خواند (اشاره به شهریاری که نیکولو ماکیاولی امید داشت ایتالیای رنسانس را یکپارچه سازد). در هر صورت اشاراتی در این یادداشت‌ها وجود دارد که کسانی که دقت کنند، متوجه آن‌ها خواهند شد.
- [ریشه‌های تاریخی نئولیبرالیسم](https://engare.net/historical-root-of-neoliberalism/): با توجه به عدم وجود یک استدلال متقابل قانع‌کننده، به نظر می‌رسید که سوسیالیسم به طور پیشفرض برنده خواهد بود. رابینز و ادوین کانن به دنبال پاسخگویی به وضع موجود بودند، بر این اساس در سال 1931، هایک را به عنوان استاد اقتصاد به دانشگاه اقتصاد لندن آوردند. با تلفیق نظریه اقتصادی مکتب اتریش با لیبرالیسم بریتانیا، بخش اقتصاد دانشگاه لندن به عنوان موتور محرک در حفظ و پیشرفت تفکر لیبرال تبدیل شد (Cockett, 1994: 25). فراتر از رابینز و هایک، برخی از چهره‌های اصلی که در 15 سال آینده در دانشگاه اقتصاد لندن ظهور کردند، عبارتند از: آرتور سلدون، باسیل یامی، ویلیام اچ.هات، فرانک پیش، رونالد کوز و پیتر بائر. همه این افراد برجسته نه تنها به توسعه «نئولیبرالیسم» کمک کردند، بلکه با اولین اتاق فکری که به طور خاص برای برنامه لیبرال اصلاح‌شده و انرژی‌بخش سازماندهی شد، «مؤسسه امور اقتصادی» که در سال 1955 تأسیس شد، مرتبط بودند. کنفرانس‌هایی در ژنو در سال‌های 1935 و 1937 با تمرکز بر پیامدهای کینزیسم حمایت شد، این حمایت‌ها توسط بنیاد «راکفلر» تأمین مالی می‌شد که همچنین بر ثروت مالی دانشگاه اقتصاد لندن نیز افزود. در این کنفرانس‌ها، افرادی چون فون‌میزس، ویلهلم روپکه و یاکوب وینر حضور داشتند. در این کنفرانس‌ها بود که ایده گردآوری مدافعان لیبرالیسم به منظور ایجاد انتقادی منسجم از برنامه‌ریزی و نظریه اقتصادی کینزی مطرح شد.در سال 1937، والتر لیپمن که در آن دوران از طرفداران ایدئولوژی لیبرال بود، کتاب «جامعه خوب» را منتشر کرد. در این گزارش لیپمن پس از اعتراف به تقدم موضع جمع‌گرایی نوشت:
- [اقتصاد اشتراکی نوظهور](https://engare.net/sharing-economy/): در چند دهه اخیر، اقتصاد اشتراکی (Sharing Economy) به یکی از مدل‌های اقتصادی نوظهور و قدرتمند تبدیل شده است. این مدل اقتصادی مبتنی بر اشتراک‌گذاری منابع، خدمات و کالاها به جای مالکیت فردی است. نمونه‌های بارز این اقتصاد، پلتفرم‌هایی مانند اوبر و ایربی‌ان‌بی هستند که با تسهیل دسترسی به منابع و خدمات از طریق فناوری، تعاملات اجتماعی و اقتصادی را دستخوش تغییرات عمیقی کرده‌اند. جونز (2020) در پژوهش خود به این نتیجه رسیده که اقتصاد اشتراکی نه تنها مدل‌های سنتی مالکیت و استفاده از منابع را تغییر داده، بلکه به ایجاد نوع جدیدی از همبستگی اجتماعی و اعتماد بین افراد کمک کرده است.
- [پس از نئولیبرالیسم](https://engare.net/what-comes-after-neoliberalism/): ما در برابر این پرسش بزرگ، از مهرسا برادران، آن اُ.کروگر، ماریانا مازوکاتو، دنی رادریک، جوزف ای. استیگلیتز و مایکل آر. استرین می‌پرسیم که آیا دوره‌ی نئولیبرالیسم رو به اتمام است یا خیر و اگر پاسخ مثبت است بعد از آن باید انتظار چه چیزی را بکشیم؟
- [خودکشی کودکان در ایران (گزارش تحقیقی) *](https://engare.net/child-suicide/): ماهو بعد از خودکشی مرد. مثل تعداد دیگری از کودکان که ناباورانه به سمت مرگ می‌دوند و چیز زیادی از آخر قصه نمی‌دانند. براساس پیمان‌نامۀ حقوق کودک به هر انسان کمتر از ۱۸ سال کودک گفته می‌شود. پیمان‌نامه‌ای که یک کنوانسیون بین‌المللی است و حقوق مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کودکان را بیان می‌کند. بررسی‌های تحقیقی امتداد نشان می‌دهد که در پنج سال گذشته، یعنی از ابتدای فروردین سال 1398 تا نیمه اسفند ماه 1402، خبر خودکشی حداقل 196 کودک (زیر 18 سال) در رسانه‌های رسمی کشور منعکس شده است. اما تاکید بر این موضوع ضروری است که تعدادی از خبرهای خودکشی کودکان، مانند مرگ ماهو (اسم مستعار) و اقدام به خودکشی مریم (اسم مستعار) و باقی کسانی که در گفت‌وگوی حضوری چند ماه پیش خبرنگار این گزارش با اهالی مدرسه یکی از روستاهای دهستان توتان به آنها اشاره شد، رسانه‌ای نشده و به همین ترتیب جایی در آمار رسمی ندارند. گرچه تمامی افراد مورد توجه در این گفت‌وگو نیز زیر 18 سال و کودک بوده‌اند اما بنابر ملاحظاتی از ذکر جرئیات بیشتر در مورد آنها پرهیز می‌شود. القصه‌ اینکه اساسا آمار روشن و دقیقی در مورد نرخ خودکشی کودکان در ایران وجود ندارد.
- [ذات نئولیبرالیسم](https://engare.net/the-essence-of-neoliberalism/): آیا گفتمان مسلط در این زمینه‌ها محق است؟ اگر در دنیای واقعیت، این نظم اقتصادی چیزی بیشتر از پیاده‌سازی یک آرمان‌شهر—یعنی همان آرمان‌شهر نئولیبرالیسم—نباشد که تبدیل به یک مناقشه‌ی سیاسی شده است، چه؟ اگر از آن دست مناقشه‌هایی باشد که به کمک نظریه‌های اقتصادی‌ای که ادعا کرده، موفق به جا زدن خود به‌عنوان یک تشریح علمی از واقعیت شده باشد، چه؟
- [برنامه پژوهشی علوم اجتماعی برای مطالعه تأثیرات تصمیم‌گیری الگوریتمیک](https://engare.net/social-impacts-of-algorithmic-decision-making/): در حال حاضر هوش مصنوعی و ابزارهای تصمیم‌گیری الگوریتمیک بر بسیاری از ساحات زندگی ما تأثیر می‌گذارند و احتمالاً به طرز روزافزونی در کسب‌وکارها و دولت‌ها استفاده خواهند شد. فردریک گِردون و فراوک کروتر با تکیه بر پژوهش‌ها و نمونه‌های اخیر از حوزه‌های مختلف علوم اجتماعی، این موضوع را توضیح می‌دهند که کجا و چگونه علوم اجتماعی به استفاده اخلاقی از سیستم‌های تصمیم‌گیری الگوریتمیک توجه می‌کند؟ و این مسئله تا چه حد ضروری است؟
- [فمینیسم زیر سایه نئولیبرالیسم (معرفی کتاب)](https://engare.net/feminism-under-the-shadow-of-neoliberalism/): کتاب «فمینیسم زیر سایه نئولیبرالیسم» به سرنوشت فمینیسم در شرایط سیطره نئولیبرالیسم می‌پردازد و توضیح می‌دهد که با گسترش نئولیبرالیسم چه بر سر فمینیسم و آرمان‌هایش آمد و چگونه عقلانیت نئولیبرال قدرت مخالفت فمینیسم را تحلیل برده است. این واقعیت را برملا می‌کند که نئولیبرالیسم شعارهای موج دوم فمینیسم را ربود و مفاهیم فمینیستی مانند «انتخاب» و «عاملیت» را از محتوای سیاسی و دگرگون‌کننده‌شان تهی کرد و وجه رهایی­بخش آنها را زدود.
- [تبدیل شدن به سوژه نئولیبرال](https://engare.net/becoming-a-neoliberal-subject/): نئولیبرالیزه‌سازی آکادمی به خوبی ضبط و نقد شده است (کولینی، 2012، 2013؛ گیروکس، 2009، 2014؛ هیل و کامر، 2009؛ مک‌گتیگان، 2013). این روند انگار پدیده‌ای جهانی است، گرچه شاهدی است بر اینکه چقدر روایت نئولیبرالیسم در وجوه آموزش و جامعه به طور کلی، جاسازی و رواج پیدا کرده است که حتی دو شرح از آن هیچوقت شبیه به هم نیستند. این واقعیت که خیلی از تئوریسین‌ها نئولیبرالیسم را به‌گونه‌ای متفاوت درک می‌کنند، نتیجه این است که هر تئوریسینی لنز مفهومی خویش را بر شرایط گوناگون می‌زند. این باعث شده است که عده‌ای ادعا کنند که از این مفهوم بیش از حد استفاده شده، در حدی که معنایش را از دست داده است (ونوگوپال، 2015) با‌این‌حال، شاید همین مسئله که این ایده به شدت چندوجهی و چندمعنایی است، باعث می‌شود تا ارزش بررسی کردن بیشتر را داشته باشد.
- [اِریک اُلین رایت، از آخرین نظریه‌پردازان بزرگ جامعه‌شناسی](https://engare.net/eric-olin-wright/): نوشته‌: اریک الین رایت
- [سبد خالی](https://engare.net/why-everyone-needs-to-learn-economics/): در سال 1986 زادگاهم کره جنوبی را ترک کردم و برای تحصیل به‌عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد رشته اقتصاد در دانشگاه کمبریج؛ به بریتانیا آمدم.
- [مرثیه‌ای برای نئولیبرالیسم مترقی](https://engare.net/progressive-neoliberalism/): انتخاب دونالد ترامپ نمایانگر یکی از سلسله قیام‌های سیاسی دراماتیکی است که سقوط هژمونی نئولیبرال را نشان می‌دهد. این قیام‌ها شامل خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، رد اصلاحات رنتزی در ایتالیا، کمپین برنی سندرز برای نامزدی حزب دموکرات در ایالات متحده، افزایش حمایت از جبهه ملی در فرانسه و ... است. اگرچه این مصادیق از نظر اهداف متفاوت هستند، اما یک هدف مشترک دارند و همه در رد جهانی شدن شرکت‌ها، نئولیبرالیسم و نهادهای سیاسی است که آنها را حمایت می‌کنند. در هر مورد رأی دهندگان فریاد می‌زنند "نه" به ترکیب مرگبار ریاضت اقتصادی، تجارت آزاد، بدهی‌های غارت‌گرایانه، کار نامطمئن و دستمزدهای بی‌ثباتی که ویژگی سرمایه‌داری مالی امروزی شده است. آرای آنها پاسخی به بحران ساختاری این شکل از سرمایه‌داری است که برای اولین بار با فروپاشی نظم مالی جهانی در سال ۲۰۰۸ به طور کامل نمایان شد. با این وجود تا همین اواخر، پاسخ اصلی به این بحران، اعتراض اجتماعی بود، مطمئناً دراماتیک و پر جنب و جوش، اما عمدتاً زودگذر. در مقابل نظام‌های سیاسی نسبتاً مصون به نظر می‌رسیدند و هنوز توسط کارگران حزب و نخبگان تشکیلاتی در کشورهای ایالات متحده، بریتانیا و آلمان کنترل می‌شدند. اما اکنون امواج شوک انتخاباتی در سراسر جهان، از جمله در سازمان‌های مالی جهانی، طنین‌انداز شده است، کسانی که به ترامپ رأی دادند، مانند کسانی که به خروج از اتحادیه انگلیس و اصلاحات ایتالیا رأی دادن، علیه اربابان سیاسی خود قیام کردند. آنها از انگشت خود به مؤسسات حزبی، سیستمی را که در 30 سال گذشته شرایط زندگی آنها را مختل کرده بود، نفی کرده‌اند، شگفتی این نیست که آنها این کار را انجام داده‌اند، بلکه این است که آنقدر طول کشیده است.
- [تاریخ‌گرایی و نظریه لاکانی](https://engare.net/historicism-and-lacanian-theory/): در سال 1977، لوس ایریگاره یک مقاله پرشور بنام "فقر روانکاوی" را در مجله نقد، منتشر کرد. این متن که یک پارچه بهم بافته شده از ارجاعات غنی و متنوع و طنین‌های شاعرانه‌ست، سزاوار خوانشی دقیق است. با این حال، بجای استفاده از مقاله ایریگاره به عنوان یک تمرین در تحلیل متنی، من از این متن در اینجا به عنوان تخته پرشی برای بحث کردن بر سر جنبه‌هایی از رابطه بین تاریخ‌گرایی و نظریه روانکاوی استفاده می‌کنم.*
- [چالش‌های مهم اقتصادی و سیاسی پیش روی دولت در ایران](https://engare.net/big-economic-challenges-facing-the-government-in-iran/): سیاست‌گذاران ایران با مسایل اقتصادی متعددی روبرو هستند. تأثیرات کووید-۱۹،  جنگ در اوکراین،  مسائل بلندمدت مربوط به افزایش بیکاری ، تورم فزاینده و تشدید فساد چالش‌هایی دشوار برای دولت ابراهیم رئیسی هستند.
- [سرزمینِ پسا-شهری: تنش‌‌های اجتماعی و جریان‌های هتروتوپیک](https://engare.net/the-postmodern-city/): در فضای پساشهری جریان‌های هتروتوپیک وجود دارد. هتروتوپیاها به عنوان فضاهای بازنمایی، با حضور مجموعه‌ای از روابط اجتماعی خاص و فضای آن‌ها تولید می‌شوند. به محض پایان یافتن رابطه اجتماعی و تصاحبِ فضای فیزیکی، هم فضای بازنمایی و هم هتروتوپیا ناپدید می‌شوند. هتروتوپیاها می‌توانند محل خشونت و سرکوبِ هژمونیک باشند، اما ممکن است پتانسیل مقاومت و براندازی را نیز در خود جای دهند. این دوگانگی، آن‌ها را از آرمان‌شهرها متمایز می‌کند که ظاهراً بی‌خطر، ملایم و غیر سرکوب‌گر هستند – و در نتیجه غیرواقعی.
- [طالبان جنگ](https://engare.net/seekers-of-war/): بخش تندرو طالبان در پی جنگ است و بخش معتدل‌تر آن خواهان درگیری محدود و ایجاد تنش، به دلایل داخلی و خارجی، به بهانه حقآبه هیرمند یا غیره. اگر در این موضوع موفق شوند راه تصفیه نیروها و تثبیت قدرت این حکومت تازه تاسیس شده در نتیجه ی شورش/شبه-انقلاب در داخل و گرفتن تاییدها و کمک‌های بین المللی برایشان هموارتر می شود. از میان همسایه‌هایشان بهترین کشور برای این هدف ایران است.
- [رزا لوکزامبورگ و امپریالیسم پول](https://engare.net/imperialism-of-money/): اهمیت ماندگار رزا لوکزامبورگ در این باور اوست که سرمایه‌داری و امپریالیسم یک رابطه اجتناب‌ناپذیر را به اشتراک می‌گذارند. سرمایه‌داری که یک پدیده ذاتاً ناپایدار است، «نمی‌تواند به‌تنهایی توسط خودش وجود داشته باشد» و نیاز به یک «بیرون» ذاتی دارد تا استخراج ارزش اضافی‌اش را حفظ کند.
- [اقتصاد مارکسی؛ قدیمی‌ترین نظریه‌ی سیستم‌ها هنوز به‌روز است؟](https://engare.net/marxian-economics/): برترین تفکر اقتصادی جدید در عصر وفور رانت‌خواری، تفکر اقتصادی مارکسی خواهد بود.
- [پدرشاهیِ محتضر و برخاستنِ زنانگی: خوانشی از فیلم برادران لیلا](https://engare.net/leilas-brothers/): چندی پیش، فیلم «برادران لیلا» را دیدم. نمی‌خواهم متنی فنی و علمی راجع به آن بنویسم، اما مایلم آن را اندکی «بخوانم». خواندنِ فیلم، برای من، یعنی گذراندن نشانه‌های آن از صافیِ دستگاهی نظری و به دست دادنِ روایتی منسجم و ویژه. خواندنی که «امکان‌های تازه‌ای برای گفتگو و تأمل و یادگیری به دست دهد». خوانش کنونی با الهام از مفاهیم اساسی دستگاه نظری فروید و آموزه‌های کتاب «تمدن و ناخرسندی‌های آن» و نظریه‌های مربوط به استبداد پاتریمونیال ممکن شد.
- [درباره مفهوم سرمایه‌داری اتفاق‌نظر نداریم!](https://engare.net/meaning-of-capitalism/): در مکالمات چپ‌گرایان، اصطلاح «سرمایه‌داری» زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما همه از آن به معنای یکسان استفاده نمی‌کنند. سرمایه‌داری در طی ۲۰۰ تا ۳۰۰ سال سلطه جهانی خود، بین طرفداران و مخالفانش،  معانی بسیار متفاوتی پیدا کرد. گاهی اوقات به من گوشزد می‌شود که  طوری این اصطلاح را به کار می‌برم که انگار همه معنی آن را می‌دانند و بر سر آن اتفاق‌نظر دارند، درحالی‌که این‌طور نیست.

## دسته‌ها
- [ابزار](https://engare.net/school/tools/): ابزار به معرفی و آموزش هوش مصنوعی، سایت‌ها و نرم‌افزارهایی می‌پردازد که به پژوهشگران و دانشجویان علوم اجتماعی و فراتر از آن علوم انسانی کمک می‌کند که در مسیر مطالعه و پژوهش خود دقیق‌تر و سریع‌تر گام بردارند.
- [اخبار](https://engare.net/news/)
- [اندیشه](https://engare.net/notes/thought/)
- [اینفوگرافیک](https://engare.net/media/infographic/)
- [جامعه](https://engare.net/notes/society/)
- [جامعه شناسی](https://engare.net/school/sociology/)
- [رسانه](https://engare.net/media/)
- [رویداد](https://engare.net/events/)
- [سیاست‌گذاری اجتماعی](https://engare.net/notes/socialpolicy/): تحلیل‌های حوزه سیاست‌گذاری اجتماعی (سیاست‌اجتماعی)
- [سیاستگذاری اجتماعی](https://engare.net/school/social-policy/)
- [صوتی](https://engare.net/media/audio/)
- [عکس اجتماعی](https://engare.net/media/socialphoto/)
- [فرهنگ](https://engare.net/school/consepts/): فرهنگ واژه‌‌های علوم اجتماعی در رشته‌های سیاست‌گذاری اجتماعی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، مطالعات زنان، فلسفه، برنامه‌ریزی وعلوم سیاسی و حوزه‌های دیگر علوم اجتماعی را می‌توانید در ادامه ببینید.
- [فیلم](https://engare.net/media/film/)
- [کتاب](https://engare.net/lib/book/)
- [کتابخانه](https://engare.net/lib/)
- [مجله](https://engare.net/lib/mags/)
- [مدرسه](https://engare.net/school/): مدرسه علوم اجتماعی انگاره، آموزش‌هایی پایه‌ای در حوزه‌های مختلف جامعه‌شناسی، سیاست‌گذاری اجتماعی، مطالعات فرهنگی، مددکاری اجتماعی و ... است.
- [معرفی کتاب](https://engare.net/lib/book-review/): معرفی کتاب‌های علوم اجتماعی، سیاستگذاری اجتماعی، اقتصاد سیاسی، جامعه‌شناسی، مطالعات فرهنگی، مطالعات جوانان و حوزه‌های مرتبط که به تازگی منتشر شده‌اند یا در دسترس قرار دارند.
- [مقاله](https://engare.net/lib/article/)
- [نقد](https://engare.net/notes/critics/)
- [ویژه](https://engare.net/featured/)
- [یادداشت‌ها](https://engare.net/notes/)